Op Nieuwsjaardag rijd ik in de ochtend over de dijk bij mij in de buurt. Ik passeer een man op de fiets. De man is dik ingepakt. Het vriest vandaag voor het eerst in lange tijd niet, maar het blijft koud.
Ik rijd een paar honderd meter verder. Een vreemde gewaarwording. Voor mij loopt een soort bruine zak, met stront in de broek. Goed kijken! Snavel in de lucht, bruin, gestreept verendek. Een roerdomp!
Hij loopt met zijn onhandig grote poten te waggelen over de weg. Snel pak ik mijn telefoon met camera en maak twee foto’s. Ongelooflijk, zo vlak bij mij thuis! Het beest moet wel uitgehongerd zijn om zich zo dicht bij mensen te begeven.
Ik zit onbeweeglijk in de auto, motor uit. Eén minuut, twee minuten, drie minuten, wie zal het zeggen. Tijd bestaat even niet. De roerdomp waggelt zachtjes en langzaam voor mij uit.
In mijn autospiegel zie ik de fietser langszij komen. Mijn auto staat wat in de weg. Voorzichtig passeert hij. Zonder op of om te kijken.
De roerdomp vindt het zo wel genoeg. Hij stijgt op voor de voeten van de fietser op en verdwijnt over een hoge heg naar links uit mijn blikveld. De man op de fiets kijkt mij, wanneer ik hem even later weer passeer, indringend aan. Ik denk zijn gedachten te kunnen lezen. “Welke gek haalt het in zijn hoofd om mij te hinderen.”
Ik weet niet wat ik moet denken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten