Arenden op 'the Isle of Harris (and Lewis)'

Oktober 2015. Op de ferry van Ullapool naar Stornoway op het eiland Lewis. De Outer Hebrides in Schotland. Het regent zachtjes. Mijn broer Arthur en ik staan aan dek. Op de uitkijk voor walvissen. Helaas, deze keer geen waarnemingen.

Na drie uur varen staan we aan land. En vertrekken wij in zuidelijke richting naar ons vakantiehuisje op het eiland Harris. Harris en Lewis vormen samen een eiland. Ergens staat er een bord ‘Welcome in Harris”. Opvallend is dat er de andere kant op nergens een bord “Welcome in Lewis” staat.

Arthur is hier nog nooit geweest. Mijn laatste trip naar Harris was twintig jaar geleden. Is er wel iets veranderd op het eiland? 

Ik vertel Arthur over de zoektocht naar steenarenden die ik twintig jaar geleden op het eiland heb gehouden. Het heeft mij toen heel veel moeite gekost om er uiteindelijk eentje te zien. Er is nu wel ergens een ‘eagle observatory point’. “Daar moeten wij deze week eens naar toe. Misschien is het deze keer iets gemakkelijker een arend te zien.

Terwijl ik dit vertel, verschijnt er aan mijn kant een grote vogel in beeld. Een steenarend vliegt voor de auto uit en verdwijnt achter een heuvel. Ik zet onmiddellijk de auto stil. Nog geen uur op het eiland of het is al raak. Helaas heeft Arthur -hij zit aan de verkeerde kant van de auto- alleen een glimp van de vogel gezien. Jammer.

We hebben twaalf dagen op het eiland doorgebracht. En we zagen maar liefst tien arenden. Vijf steenarenden en vijf zeearenden. Dubble waarnemingen op een dag van waarschijnlijk dezelfde arend, maar niet meegerekend. Er zijn weken in Nederland dat ik minder huismussen zie dan arenden op Lewis en Harris.

Ja, er is dus iets veranderd op de eilanden. Harris en Lewis zijn veranderd in een paradijs voor arenden. En voor mensen zoals ik.

Honderd zwaluwen in de lucht

 

Er vliegen honderd boerenzwaluwen door de lucht. Buitelen over elkaar heen, duiken naar beneden. Geen vliegje of mug is veilig.

Het is 3 september. De hele zomer ben ik getuige geweest van soms wel twintig zwaluwen op de telefoondraad voor mijn woonark. Van aanvliegende ouders die hun jongen in het voorbijvliegen iets in de bek stopten. Van vrolijk makende geluidjes van de jongen, bedelend om voedsel.  

Maar ik ken de signalen. Morgen zal alles anders zijn. Leegte. De zwaluwen vertrekken zo dadelijk. Over de Sahara en de Sahel. Op weg naar zuidelijk Afrika, waar ze nog wel kunnen jagen en duiken en andere mensen van hun acrobatiek kunnen genieten. Vanaf morgen verkeer ik in een zwaluwloos tijdperk. Alleen en triest. Zeven maanden lang.  

Vogelen

Lekker. Zonnetje op het gezocht, telescoop of verrekijker bij de hand en genieten maar. En vooral niet te veel lopen. Zo zien de meeste mensen de hobby ‘vogelen’. En soms is het ook zo. Ik kan het mij nog goed herinneren. Een prachtige dag, mijn eerste grutto van het jaar en een overvliegende blauwe kiekendief. En ik lekker hangend in een stoel met een zonnetje op mijn gezicht.

Maar soms is het anders. Zweet ik als een rund om boven op een berg te komen. Hopend op een glimp van een arend, een alpenkraai of een sneeuwgors. Om dan boven aangekomen naar beneden gejaagd te worden door een naderend onweer. Natuurlijk niets gezien. Of fiets ik in de polder. Vertrekkend met een zacht windje in de rug. Om op de terugweg overvallen te worden door een wind met kracht 8 a 9 en een horizontale regen.

Vanochtend was het helemaal feest. Om 3.30 uur opgestaan om helemaal fit en uitgerust om op 4.30 uur op het afgesproken punt klaar te staan. Na drie uur slapen ging de wekker. In het pikkedonker douchen, scheren, en ontbijten. En een paar mokken koffie naar binnen gieten. De jaarlijkse ochtendtelling van de tuinvogels in een nieuwbouwwijk in mijn woonplaats. Op negen verschillende plekken exact vijf minuten staan en luisteren en kijken naar de vogels die wakker worden. En maar tellen. “ Ik schat zo’n 9 huismussen, vijf spreeuwen, drie koolmezen en twee vinken”. Ondertussen vechtend tegen de kou. De regen slaat in mijn gezicht. Mijn tenen voelen als ijsklontjes. En dat alles voor de wetenschap. Om tegen 7 uur totaal  verkleumd weer thuis te komen. Te moe en te koud om nog te kunnen slapen. Ook dat is vogelen.

En toch doe ik de volgende keer weer mee. Vanwege de huismussen, de spreeuwen, koolmezen en de vinken.