De klapekster

Een zondagochtend in april. Vroeg. Ik loop door de Oostvaardersplassen. Op een grote open vlakte staat een eenzame boom. Dood en kaal. Boven in de boom zit een zwart-witte vogel. Ik ben er ver vandaan en denk aan een ekster. De vogel vliegt op en maakt een kort vliegtochtje. Ik pak mijn verrekijker en kijk nog eens.
Kippenvel maakt zich van mij meester; het is een soort klauwier. Door mij nog nooit gezien in Nederland. Minutenlang staar ik door mijn verrekijker. De vogel maakt diverse kleine vliegtochtjes en lijkt op insecten te jagen.

Ik pak mijn vogelgids. En zie daarin dat het een soort klapekster is. De vraag is nu welke; de kleine of de gewone. De gewone klapekster komt geregeld voor in Nederland, de kleine klapekster is zeer zeldzaam. Toch lijkt het een kleine klapekster. Verrukt kijk ik nog eens. Nu weet ik het zeker. Het is de kleine klapekster.

Ik besluit iets te doen dat ik nooit heb gedaan en bel het nummer van een meldpunt voor vogelwaarnemingen. Hier moeten meer mensen getuige van zijn. De man die de telefoon beantwoordt, gelooft mij eerst niet. Vraagt mij nog eens goed te kijken of het geen gewone klapekster is. De bemoeial. Wat denkt hij wel. Hij zegt wat over het verschil in maskertjes op hun gezicht. Maar ik laat mijn geloof in de kleine klapekster niet kapotmaken.

Uiteindelijk gelooft hij mij. Ik hang op en besluit door te lopen. De vogel blijft lang zitten. Ik krijg hem steeds beter in beeld. Op een gegeven moment zie ik de vogel van zeer dichtbij. Ik schrik. Het is toch een gewone klapekster.

Ik durf niet meer terug te bellen naar het meldpunt en kom na een uurtje bij de parkeerplaats waar mijn auto staat.

Op en bij de parkeerplaats is het druk. Er lijken wel zo’n 20 nieuwe auto’s gearriveerd te zijn. Ik hoor iemand “kleine klapekster”zeggen. En “zeer zeldzaam”. De pet die ik draag, verbergt mijn rood aangelopen hoofd enigszins.

Ik besluit nooit meer een meldpunt voor vogelwaarnemingen te bellen.