Ik maak nooit iets mee.
“Dan had je maar een andere hobby moeten kiezen”, zeggen mijn vrienden wel eens. Ik ben namelijk een verwoed vogelaar.
Het is voorjaar. En ik loop een rondje op een pad van een kilometer of vier in een vogelreservaat in Zuid Engeland. Langs het pad staan een paar kijkhutten.
Elke keer als ik een kijkhut binnenkom, is het stil. De aanwezigen kijken. Met verrekijkers en telescopen. Ik doe mee en neem zwijgend een plekje in, kijk en luister. Pijlstaarten grondelen, smienten fluiten en wintertalingen grazen. En zo gaat het bij elke hut waar ik binnenkom.
Bij de laatste hut is het in eerste instantie niet anders. Ook daar heerst bij mijn binnenkomst stilte. Er is in deze hut maar één andere vogelkijker. Een man van een jaar of 70, schat ik.
Ineens hoor ik de man vragen of ik even door zijn prachtige telescoop wil kijken naar de peregrine, oftewel slechtvalk. En hoor ik mijzelf met graagte ‘yes, please’ zeggen. Even later kijk ik naar de slechtvalk. Dit lijkt mij trouwens toch echt een buizerd te zijn en geen slechtvalk. Slechtvalken zijn behoorlijk zeldzaam, buizerds niet.
Voorzichtig vraag ik de man of hij hier wel vaker slechtvalken heeft gezien. Gelukkig zegt hij dat hij op deze plek al een paar keer slechtvalken heeft gezien. Zijn wereld zal niet instorten als het een buizerd blijkt te zijn.
“Weet u heel zeker dat het een slechtvalk is?”, vraag ik.
“Volgens mij wel. Wat denkt u?”
“Ik denk dat het een buizerd is”.
Op dat moment keert de vogel zich om en zit hij met zijn voorkant naar ons toe. Heel duidelijk is nu te zien dat ik gelijk heb. Het is een buizerd en geen slechtvalk.
“U heeft gelijk, het is een buizerd. Waar komt u vandaan?”
“Uit Holland. En wij hebben veel buizerds in Holland. Vandaar dat ik hem herkende. Maar ik kom ook veel in Schotland om vogels te kijken. En ook daar zie je veel buizerds.” , antwoord ik.
De man knikt en begint dan verder te vertellen. Over zijn vrouw die nooit mee wil om vogels te kijken. Want dan vangt een roofvogel een eend en is ze helemaal van slag. En die hem na zijn pensionering voor de keuze heeft gesteld. Of een scheiding óf een verhuizing naar Wales. Hij heeft voor Wales gekozen. En hij haat Wales. Wanneer hij verder praat, betwijfel ik in stilte of hij de juiste keuze heeft gemaakt.
Dan zegt hij dat hij ook zo graag eens naar Schotland zou willen. Naar de eilanden. Om de zeldzame crex crex oftewel kwartelkoning te horen. Maar dat zijn vrouw het veel te ver vindt. En veel te koud. Hij ziet het zichzelf niet in zijn eentje doen.
Ik kijk hem van opzij aan. In zijn ogen zie ik tranen. Hij ziet mij kijken, wendt zijn hoofd af en zegt dat de wind zijn ogen doen tranen. Het is absoluut windstil.
Dan gaat hij door. Of ik kinderen heb? Ik geef geen antwoord. De man gaat verder.
“Mijn zoon is drie jaar geleden bij een motorongeluk omgekomen. Ik denk nog elke dag aan hem. Zijn vrouw zien we niet veel meer. Dat is niet zo erg. Maar dat we onze kleinkinderen zo weinig zien, dat vind ik vreselijk. Want dan mis ik mijn zoon nog meer.”
Zijn stem stokt. Hij kan niets meer zeggen.
Ik kijk nog eens naar hem. De tranen zijn nu stroompjes geworden.
Nee, ik maak nooit iets mee.
