Rebels eendje

Die avond zit ik aan het riviertje de Seille in de Jura, Frankrijk. Ik speur de oever af. Soms zie ik daar in het avondlicht een hermelijn de gangen in de wand afstruinen. Op zoek naar een maaltje.

Ineens zie ik een wilde vrouwtjes eend met drie jongen. Ze zwemmen voorzichtig en oplettend stroomafwaarts. Tussen de stenen en stroompjes door. Het vrouwtje houdt mij scherp in de gaten. De drie jongen zwemmen dicht tegen haar aan.

Dan valt mijn oog op een vierde eendje. Die zwemt op een paar meter van de anderen en trekt zich niets van hen aan. Hij zwemt zelfs een beetje in mijn richting. Een onaangepast, zelfstandig eendje. Een beetje een rebel. Het eendje doet mij ineens aan de  acteur James Dean denken.  Ik moet glimlachen bij de gedachte. Na een paar minuten zijn ze allemaal uit mijn gezichtsveld verdwenen.  

De avond erop zie ik de moedereend en haar drie jongen weer. Ze zwemmen, net zo voorzichtig en onopvallend als de avond ervoor. Maar nu de andere kant op. De drie jongen zwemmen zo mogelijk nog dichter tegen hun moeder aan. Strak tegen de overkant.

Ik speur de omgeving af naar het rebelse eendje. Hoe ik ook kijk, er is geen vierde eendje meer. De rebel is verdwenen. Opgegeten door een hermelijn of steenmarter? Het slachtoffer geworden van een reiger, buizerd of havik? Het wordt mij langzaam duidelijk, mijn rebelse eendje is dood. Er overvalt mij een gevoel van triestheid.

 

Ach, James Dean is ook niet oud geworden.