De rode vlinder

In de buurt van mijn vakantieadres in Zwitserland is een groot natuurpark. Nou ja ‘park’, zeg maar gerust wildernis.

Het is mei, het is prachtig weer en ik ben in Zwitserland. Een mooie dag voor een bezoek aan het natuurpark.  Om 9 uur start ik.

Om er te komen, moet ik eerst zo’n duizend meter hoogteverschil overwinnen. De wandeling is dus eigenlijk meer een moordende klim naar een hoogte van 2100 meter boven zeeniveau. Recht voor mij zie ik de enorme bergwand die het natuurgebied begrenst. Links en rechts zie ik bergweiden.

Ik hoop deze weer steenbokken te zien. Of een groepje alpenkauwtjes, een steenarend, een notenkraker of een korhoen. Maar ik zie en hoor helemaal niets. Ik hoor alleen de stilte.

Ondertussen zweet ik als een otter. Ik moet af en toe stoppen om het prikkende zweet uit mijn ogen te wrijven.

Na twee uur hard werken, kom ik op een plateau. Daar is het een stuk koeler. De bergwand houdt de zon bijna de hele dag tegen. Ik wandel over het smalle paadje tussen de rotspartijen.

‘KRAK’. Ik stap op een stapeltje dood hout.

Op dat moment vliegt er uit dit dode hout een rode vlinder loodrecht omhoog. Zachtjes wiegend op scharlaken rode vleugeltjes. Witte vlekjes op de vleugels. Donkere keel. Dan zie ik het beter. Het is een vogeltje.

Ik ben met stomheid geslagen. Mijn adem stokt.

In een zucht is het vogeltje gevangen door de wind en vlindert weg. Naar een plek hoog op de bergwand. En dan sta ik alleen in mijn verbouwereerdheid. Ja, ik ben zelfs een beetje ontdaan.

Na een paar minuten pak ik mijn vogelboek erbij. ‘Onmiskenbaar’ ‘16 centimeter’, ‘vlinderachtige vlucht’, ’s zomers op hoogtes boven de 2000 meter’.  Ik weet het nu zeker. Ik heb een rotskruiper gezien!

Langzaam kom ik bij. Ik sta te trillen op mijn benen en er bekruipt mij een gevoel van intens geluk. De tranen springen in mijn ogen.

Ik ben normaal geen grootse daler. Maar deze keer daal ik als in een roes, licht, op vleugels. Als een vlinderende rotskruiper. 

Beter een zwaluw in de hand dan tien in de lucht.

Vanochtend zijn de jonge boerenzwaluwen uitgevlogen. Het was een dolle boel. Tien jonge zwaluwen en twee ouders duikelen en rollen in de lucht rond onze woonark.

Ik geniet volop van de acht jongen en hun ouders. Zo af en toe kan ik hen van heel dichtbij bekijken. Zij kiezen namelijk af en toe positie op de telefoondraad die van mijn ark naar een paal op de wal loopt.

Dan hoor ik een knal. Ik weet uit ervaring direct hoe laat het is. Er is een jonge zwaluw tegen het grote raam gevlogen. Snel ga ik naar buiten. Ik wil de zwaluw op een hoog plekje zetten. Zo zit hij veilig voor de poes van de buren. Uit ervaring weet ik dat het jonge beest misschien straks gewoon wegvliegt.  

Ik pak het beestje op. Hij weegt echt bijna niets. Het arme beestje rilt in mijn hand. Heel voorzichtig zet ik hem op de tuintafel en ga ik naar binnen. Van achter het glas, kan ik hem goed in de gaten houden. Eerst lijkt hij totaal verdoofd. Zou hij dan toch dood gaan?  Na een minuut of vijf gaat zijn kopje af en toe heen en weer. Na een minuut of tien beweegt hij wat heen en weer en staat hij ineens op zijn korte pootjes.  Ik maak nog even stilletjes een foto van hem. Wanneer ik de foto bekijk, zie ik uit een ooghoek dat het vogeltje gevlogen is. Letterlijk. Er valt een pak van mijn hart.

Maar ik weet het nu zeker. Beter tien zwaluwen in de lucht, dan een in de hand!