Auerhoenen

Al jaren wil ik een auerhoen zien. Zoals de Peterson het beschrijft : `Een reusachtige hoenderachtige vogel.` Dat geldt dan eigenlijk alleen voor het mannetje, staat even verderop. Wat ik van de vogel weet is dat ze broeden op de grond in `onderbegroeiing`. Het mannetje is niet alleen een grote vogel, maar ook een eigenwijze vogel. Hij weigert soms weg te vliegen bij vermeend gevaar, maar dreigt of valt aan. Om de een of andere reden, wil ik dit wel eens meemaken. Dit keer loop ik in de Alpen. In een stukje natuur dat nog echt natuur is. Waar nog geen skiliften zijn en waar de marmotten nog geen oormerken dragen. Ook deze keer loop ik alleen. In mijn eentje lopend maak ik weinig geluid. En heb ik dus een grotere kans op een toevallige ontmoeting. Na een slopende klim, ga ik zitten tussen een paar reusachtige rotsen. Voor mij een enorme bergwand, om mij heen een landschap van bergstruiken en sparren. Na een kwartiertje in alle rust gezeten te hebben, sta ik op. Op dat moment schrik ik mij te pletter. Een kakofonie van geluid. Op nog geen vijf meter van mij staat een enorme donkerblauwe vogel, die zich al snel omdraait en er met een rotgang vandoor gaat. Met voor zich uit een kleiner, veel bruinere vogel. Mannetje en vrouwtje auerhoen, zo gaat er door mij heen. Dit alles neemt nog geen vijf seconden in beslag. Dan zijn de vogels in de begroeiing verdwenen. En hoe ik ook zoek, ik vind ze niet meer. Nadat de schrik wat verdwenen is - mijn hartslag is in no-time enorm gestegen - wil ik naar beneden. Want ik loop dan wel alleen, ik wil het wel graag met anderen delen. IK HEB TWEE AUERHOENEN GEZIEN. Die dag ben ik verder in mijn nopjes. Loop op wolken. Maar `s nachts in bed, komt er een ander gevoel opzetten. Ik ben teleurgesteld, want ik ben niet bedreigd of aangevallen. Zie ik een keer een auerhoen, blijkt het een laffe auerhoen, een schijtlijster. Maar dan wel een hele grote!