De zeearend

Stil zat ik op mijn plek, een rotspartij aan de westkust van Schotland.  Zoals elke avond geen mens te bekennen. Ik keek uit over de oceaan en voelde de zalige leegte.

‘Zal ik maar opstappen’ ging er na en uurtje door mij heen. In het vakantiehuisje boven op de heuvel wachtte mij een glas cider. En ik had dorst. Nee, ik ging nog even niet terug. Het uitzicht was te betoverend. En bovendien, gisteren zag ik hier om deze tijd twee otters spelen. Wie weet wat er vandaag nog gaat gebeuren....

Ineens hoorde ik van rechts een paar meeuwen roepen. Ik besteedde er eerst geen aandacht aan. Het geroep kwam dichterbij. Het leek wel of de meeuwen in paniek waren. Ik pakte mijn verrekijker en kreeg de meeuwen van dichtbij in beeld. In een fractie van een seconde zag ik eerst een jonge stormmeeuw laag over de zee vliegen, dan een paar schreeuwende volwassen meeuwen en als laatste een enorme zeearend die de jonge stormmeeuw wilde grijpen. En de zeearend zag mij. Heel even maar, maar toch.  Zij keek mij recht in mijn ogen. Ik stopte met ademen. Was even bang dat de zeearend, geschrokken van mijn aanwezigheid, weg zou vliegen. Dat gebeurde niet. De arend vloog soepel achter het meeuwenjong aan. In doodsangst vloog het jong van links naar rechts om zo de zeearend af te schudden. Maar de enorme zeearend volgde soepeltjes. De meeuw had geen schijn van kans.

Toen was het stil. De zeearend vloog weg, met het levenloze lichaam van de stormmeeuw in haar klauwen. De strijd was gestreden.  

Ik bleef nog even zitten. Bonk, bonk, bonk. Mijn hartslag zat in mijn keel. En alle haren op mijn lichaam stonden overeind.

Ik ben die vakantie elke avond teruggegaan. Met de stille hoop de zeearend nog een keer te kunnen bewonderen. Natuurlijk gebeurde dat niet. Maar de zalige leegte, die bleef.