Vogelen

Lekker. Zonnetje op het gezocht, telescoop of verrekijker bij de hand en genieten maar. En vooral niet te veel lopen. Zo zien de meeste mensen de hobby ‘vogelen’. En soms is het ook zo. Ik kan het mij nog goed herinneren. Een prachtige dag, mijn eerste grutto van het jaar en een overvliegende blauwe kiekendief. En ik lekker hangend in een stoel met een zonnetje op mijn gezicht.

Maar soms is het anders. Zweet ik als een rund om boven op een berg te komen. Hopend op een glimp van een arend, een alpenkraai of een sneeuwgors. Om dan boven aangekomen naar beneden gejaagd te worden door een naderend onweer. Natuurlijk niets gezien. Of fiets ik in de polder. Vertrekkend met een zacht windje in de rug. Om op de terugweg overvallen te worden door een wind met kracht 8 a 9 en een horizontale regen.

Vanochtend was het helemaal feest. Om 3.30 uur opgestaan om helemaal fit en uitgerust om op 4.30 uur op het afgesproken punt klaar te staan. Na drie uur slapen ging de wekker. In het pikkedonker douchen, scheren, en ontbijten. En een paar mokken koffie naar binnen gieten. De jaarlijkse ochtendtelling van de tuinvogels in een nieuwbouwwijk in mijn woonplaats. Op negen verschillende plekken exact vijf minuten staan en luisteren en kijken naar de vogels die wakker worden. En maar tellen. “ Ik schat zo’n 9 huismussen, vijf spreeuwen, drie koolmezen en twee vinken”. Ondertussen vechtend tegen de kou. De regen slaat in mijn gezicht. Mijn tenen voelen als ijsklontjes. En dat alles voor de wetenschap. Om tegen 7 uur totaal  verkleumd weer thuis te komen. Te moe en te koud om nog te kunnen slapen. Ook dat is vogelen.

En toch doe ik de volgende keer weer mee. Vanwege de huismussen, de spreeuwen, koolmezen en de vinken.