Schotse arend

1991: Mijn eerste vakantie van drie weken aan de westkust van Schotland. Op zoek naar steenarenden.

Elk dal, elke berg, elk meer in mijn toeristengids heb ik bezocht, beklommen en bevaren. Althans, wanneer daarin vermeld stond dat er een goede kans bestond om “golden eagles” te zien. Steenarenden dus. Al bevalt de woorden “gouden arend” mij veel beter.

Geen arend te bekennen.

Mijn tweede vakantie in Schotland in mei 1992. Vol goede moed op pad. Deze keer zou het lukken. Maar ook deze keer geen geluk.  In de buurt van het plaatsje Applecross aan de kust, zag ik wel een otter zwemmen.

Ook die keer geen arend te spotten.

De derde keer naar Schotland. Juni 1993. Deze keer wist ik nóg beter waar ik moest zoeken. Het eiland Mull, oftewel “the Isle of the eagles”. Niet alleen grote kans op steenarenden, maar ook op zeearenden. Die zijn in de jaren 70 van de vorige eeuw op een naburig eiland uitgezet na een afwezigheid van meer dan honderd jaar. En broeden nu op Mull.

U raadt het al. Ook deze keer geen arend te zien.

De vierde keer naar Schotland. Deze keer naar "the Isle of Skye". April 1994. Ik geloofde niet meer in de arenden van Schotland. Het zogenaamde bestaan van arenden in Schotland was een misplaatste grap van de Schotten. Bedoeld om toeristen te trekken. Te vergelijken met het Monster van Loch Ness. Onzin, rubbish, lariekoek. Of in het Gaelic: Ruais!

Op de derde ochtend van mijn weekje vakantie werd ik wakker met hevige pijn in mijn rug. Ik had spit en kon geen poot verzetten. Boos was ik. Maar ook triest. Het zag er ernstig uit. Dit zou nog wel een paar dagen gaan duren. Nog vier dagen en mijn vakantie was afgelopen! Vakantie verknald.  Deze keer geen wandeltochten, geen woeste luchten en het gevoel in de avond dat je die dag een moment van magie hebt gehad. 
Met moeite hees ik mij een dag later in de auto om wat boodschappen te doen in het enige supermarktje op het eiland. 12 Kilometer over een slingerend landweggetje. Met aan de rechterkant prachtige heuvels.
Ineens een schreeuw van mijn vriend naast mij in de auto. KIJK, EEN AREND! Van achter de heuvels vloog er ineens een enorme steenarend voor de auto langs. Op nog geen twintig meter voor ons. Achtervolgd door een paar raven.

In minder dan een seconde sprong ik uit de auto. En zette de verrekijker aan mijn ogen. Ik voelde geen pijn, ik voelde mij alleen maar trillen.
Mijn geluk duurde maar een paar seconden, toen was de arend uit zicht.

Ik betaalde een prijs voor de sprong uit de auto. De spit was verergerd en ik heb de resterende dagen van de vakantie op bed gelegen.
Glunderend.

Mannen en watersnippen

Enige tijd geleden was ik in Schotland. De eerste dag, een nationale feestdag, was ik in Glasgow. In een park iets ten westen van het centrum werd die middag een groot feest gehouden. De harde muziek was van ver te horen. Het was zonnig maar door een ijzige noordenwind kwam de temperatuur niet boven de 10 graden uit.

Rond  het park was het een levendige boel. Een feest in het park. De jeugdige gasten arriveerden. De meisjes gekleed in doorzichtige luchtige kleding. Soms trouwens meer bloot dan gekleed. De mannen in T-shirts of loszittende overhemden, op slippers en in zomerbroek. De spierballen mochten rollen en de tatoeages mochten getoond worden! Baltsgedrag van de mens in de praktijk..

De volgende dag zag ik op TV dat er ’s avonds gevochten was met de politie. De mannen moesten blijkbaar niet alleen pronken met hun kracht, maar haddener ook een echt baltsgevecht van gemaakt.

Een dag later zat ik ’s avonds voor mijn afgelegen vakantiewoning aan de westkust. Ik hoorde en zag boven mijn hoofd een watersnip vliegen.

Hij klom telkens naar een hoogte van zo'n vijftig meter. En liet zich vervolgens in een hoek van zo'n 45 graden omlaag vallen. Tijdens het vallen spreidde hij daarbij zijn staartveren. Dit spreiden van de staartveren zorgde voor een eigenaardig geluid. Een geluid dat leek op het blaten van een geit. Vandaar dat de watersnip in sommige streken van Nederland ook wel hemelgeit wordt genoemd. Met deze acties probeerde hij vrouwtjes te imponeren en zijn mannelijk concurrenten af te poeieren. Baltsgedrag van de watersnip in de praktijk. 

Er waren geen meldingen in de Schotse media van gevechten tussen watersnippen en agenten.