Indische kievit

Op de fiets voor een mooi tochtje. Het weer is warm en zonnig. Verrekijker om mijn nek.

Onderweg fiets ik over een fietspad langs een aantal plassen die naast het Naardermeer zijn gegraven. Vaak stikt het er van de vogels. Deze keer zijn er niet veel vogels. Nou vooruit, ik zie er eentje, in de verte. 

Er zijn vooral veel mensen. Zo’n honderd, schat ik. Allemaal turend naar dat ene vogeltje in de verte. En ook veel auto’s. Heel veel auto’s. De auto’s staan allemaal geparkeerd op en langs het fietspad. Er is voor iemand op een fiets bijna niet door te komen.

Naast turen door grote telescopen naar het ene kleine vogeltje, staan de mensen ook een beetje met elkaar te praten. Ze lijken elkaar te kennen.  Aan hun accent te horen komen ze van heinde en verre. Ik hoor allerlei accenten. Aan mensen zoals ik, die met de fiets proberen hun auto te passeren, besteden ze geen aandacht.

Wanneer ik mijn verrekijker op de vogel richt, zie ik een vogel die wel iets weg heeft van een kievit.

Ik vraag één van de mannen - het zijn vooral mannen die staan te kijken - of ik even door zijn telescoop mag kijken. Geen reactie. Na nog een keer vriendelijk vragen, mag ik even kijken. En zie ik een soort kievit of plevier. De man is voor een kort moment in staat om te communiceren en zegt dat ik kijk naar een hele bijzondere vogel. Een Indische kievit. Volgens hem nog maar zelden in Nederland gezien.

Achter mijn rug gebeurt iets. Er loopt een medewerker van Natuurmonumenten rond die probeert de kijkers te bewegen hun auto’s van het fietspad te halen. Het huilen staat hem nader dan het lachen.

Niemand van de vogelkijkers luistert of reageert. Op één man na. Die vaart uit en stelt dat “Natuurmonumenten dan maar parkeerplaatsen moet aanleggen. We hebben het recht naar deze vogel te kijken”. De man van Natuurmonumenten loopt er verslagen bij.

Ik besluit door te fietsen. Ik voel schaamte. Plaatsvervangend. Voor mijn medevogelaars.

En ik voel me ook triest. Triest vanwege de vogel. Maar vooral vanwege de man van Natuurmonumenten. Vogel en man, allebei helemaal alleen in een vreemde, vijandige omgeving.