Elk dal, elke berg, elk meer in mijn toeristengids heb ik bezocht, beklommen en bevaren. Althans, wanneer daarin vermeld stond dat er een goede kans bestond om “golden eagles” te zien. Steenarenden dus. Al bevalt de woorden “gouden arend” mij veel beter.
Geen arend te bekennen.
Mijn tweede vakantie in Schotland in mei 1992. Vol goede moed op pad. Deze keer zou het lukken. Maar ook deze keer geen geluk. In de buurt van het plaatsje Applecross aan de kust, zag ik wel een otter zwemmen.
Ook die keer geen arend te spotten.
De derde keer naar Schotland. Juni 1993. Deze keer wist ik nóg beter waar ik moest zoeken. Het eiland Mull, oftewel “the Isle of the eagles”. Niet alleen grote kans op steenarenden, maar ook op zeearenden. Die zijn in de jaren 70 van de vorige eeuw op een naburig eiland uitgezet na een afwezigheid van meer dan honderd jaar. En broeden nu op Mull.
U raadt het al. Ook deze keer geen arend te zien.
De vierde keer naar Schotland. Deze keer naar "the Isle of Skye". April 1994. Ik geloofde niet meer in de arenden van Schotland. Het zogenaamde bestaan van arenden in Schotland was een misplaatste grap van de Schotten. Bedoeld om toeristen te trekken. Te vergelijken met het Monster van Loch Ness. Onzin, rubbish, lariekoek. Of in het Gaelic: Ruais!
Op de derde ochtend van mijn weekje vakantie werd ik wakker met hevige pijn in mijn rug. Ik had spit en kon geen poot verzetten. Boos was ik. Maar ook triest. Het zag er ernstig uit. Dit zou nog wel een paar dagen gaan duren. Nog vier dagen en mijn vakantie was afgelopen! Vakantie verknald. Deze keer geen wandeltochten, geen woeste luchten en het gevoel in de avond dat je die dag een moment van magie hebt gehad.
Met moeite hees ik mij een dag later in de auto om wat boodschappen te doen in het enige supermarktje op het eiland. 12 Kilometer over een slingerend landweggetje. Met aan de rechterkant prachtige heuvels.
Ineens een schreeuw van mijn vriend naast mij in de auto. KIJK, EEN AREND! Van achter de heuvels vloog er ineens een enorme steenarend voor de auto langs. Op nog geen twintig meter voor ons. Achtervolgd door een paar raven.
Met moeite hees ik mij een dag later in de auto om wat boodschappen te doen in het enige supermarktje op het eiland. 12 Kilometer over een slingerend landweggetje. Met aan de rechterkant prachtige heuvels.
Ineens een schreeuw van mijn vriend naast mij in de auto. KIJK, EEN AREND! Van achter de heuvels vloog er ineens een enorme steenarend voor de auto langs. Op nog geen twintig meter voor ons. Achtervolgd door een paar raven.
In minder dan een seconde sprong ik uit de auto. En zette de verrekijker aan mijn ogen. Ik voelde geen pijn, ik voelde mij alleen maar trillen.
Mijn geluk duurde maar een paar seconden, toen was de arend uit zicht.
Mijn geluk duurde maar een paar seconden, toen was de arend uit zicht.
Ik betaalde een prijs voor de sprong uit de auto. De spit was verergerd en ik heb de resterende dagen van de vakantie op bed gelegen.
Glunderend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten