De rode vlinder

In de buurt van mijn vakantieadres in Zwitserland is een groot natuurpark. Nou ja ‘park’, zeg maar gerust wildernis.

Het is mei, het is prachtig weer en ik ben in Zwitserland. Een mooie dag voor een bezoek aan het natuurpark.  Om 9 uur start ik.

Om er te komen, moet ik eerst zo’n duizend meter hoogteverschil overwinnen. De wandeling is dus eigenlijk meer een moordende klim naar een hoogte van 2100 meter boven zeeniveau. Recht voor mij zie ik de enorme bergwand die het natuurgebied begrenst. Links en rechts zie ik bergweiden.

Ik hoop deze weer steenbokken te zien. Of een groepje alpenkauwtjes, een steenarend, een notenkraker of een korhoen. Maar ik zie en hoor helemaal niets. Ik hoor alleen de stilte.

Ondertussen zweet ik als een otter. Ik moet af en toe stoppen om het prikkende zweet uit mijn ogen te wrijven.

Na twee uur hard werken, kom ik op een plateau. Daar is het een stuk koeler. De bergwand houdt de zon bijna de hele dag tegen. Ik wandel over het smalle paadje tussen de rotspartijen.

‘KRAK’. Ik stap op een stapeltje dood hout.

Op dat moment vliegt er uit dit dode hout een rode vlinder loodrecht omhoog. Zachtjes wiegend op scharlaken rode vleugeltjes. Witte vlekjes op de vleugels. Donkere keel. Dan zie ik het beter. Het is een vogeltje.

Ik ben met stomheid geslagen. Mijn adem stokt.

In een zucht is het vogeltje gevangen door de wind en vlindert weg. Naar een plek hoog op de bergwand. En dan sta ik alleen in mijn verbouwereerdheid. Ja, ik ben zelfs een beetje ontdaan.

Na een paar minuten pak ik mijn vogelboek erbij. ‘Onmiskenbaar’ ‘16 centimeter’, ‘vlinderachtige vlucht’, ’s zomers op hoogtes boven de 2000 meter’.  Ik weet het nu zeker. Ik heb een rotskruiper gezien!

Langzaam kom ik bij. Ik sta te trillen op mijn benen en er bekruipt mij een gevoel van intens geluk. De tranen springen in mijn ogen.

Ik ben normaal geen grootse daler. Maar deze keer daal ik als in een roes, licht, op vleugels. Als een vlinderende rotskruiper.