Oktober 2015. Op de ferry van Ullapool naar Stornoway op het eiland Lewis. De Outer Hebrides in Schotland. Het regent zachtjes. Mijn broer Arthur en ik staan aan dek. Op de uitkijk voor walvissen. Helaas, deze keer geen waarnemingen.
Na drie uur varen staan we aan land. En vertrekken wij in
zuidelijke richting naar ons vakantiehuisje op het eiland Harris. Harris en
Lewis vormen samen een eiland. Ergens staat er een bord ‘Welcome in Harris”.
Opvallend is dat er de andere kant op nergens een bord “Welcome in Lewis” staat.
Arthur is hier nog nooit geweest. Mijn laatste trip naar
Harris was twintig jaar geleden. Is er wel iets veranderd op het eiland? Ik vertel Arthur over de zoektocht naar steenarenden die ik twintig jaar geleden op het eiland heb gehouden. Het heeft mij toen heel veel moeite gekost om er uiteindelijk eentje te zien. Er is nu wel ergens een ‘eagle observatory point’. “Daar moeten wij deze week eens naar toe. Misschien is het deze keer iets gemakkelijker een arend te zien.
Terwijl ik dit vertel, verschijnt er aan mijn kant een grote
vogel in beeld. Een steenarend vliegt voor de auto uit en verdwijnt achter een
heuvel. Ik zet onmiddellijk de auto stil. Nog geen uur op het eiland of het is
al raak. Helaas heeft Arthur -hij zit aan de verkeerde kant van de auto- alleen
een glimp van de vogel gezien. Jammer.
We hebben twaalf dagen op het eiland doorgebracht. En we zagen
maar liefst tien arenden. Vijf steenarenden en vijf zeearenden. Dubble waarnemingen op een dag van waarschijnlijk dezelfde arend, maar niet meegerekend. Er zijn
weken in Nederland dat ik minder huismussen zie dan arenden op Lewis en Harris.
Ja, er is dus iets veranderd op de eilanden. Harris en Lewis zijn veranderd in een paradijs voor arenden. En voor mensen zoals ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten